A Simple Smile - 30/01/2007
Tussen de bedrijven door laat ik Diesel uit op het veld tegenover
het Concert gebouw.
Net als ik over wil steken wordt ik aangesproken door een dakloze
man, die beleefd vraagt of ik een krantje van hem wil kopen.
Ik laat hem (eerlijk) weten dat ik het op zich wel zou willen,
maar dat ik slechts even naar buiten ben geglipt om de hond
uit te laten en behalve sleutels niets in mijn tasje heb zitten.
De man kijkt naar Diesel, vraagt hoe hij heet en in een reflex
antwoord ik eigenlijk ongewild. De man buigt naar Diesel toe
en zegt weliswaar nooit een Diesel, maar wel ooit een
super
blaffertje te hebben gehad. Door de enthousiaste manier
waarop de man over zijn hondje praat blijf ik even luisteren.
Geloof me, dat doe ik normaal gesproken echt niet zo snel, maar
dit keer blijf ik dus geduldig staan. De man knoopt gewoon zo
relaxed een praatje aan. Niets gek of vaag aan, niet dat hij
me probeert te rollen, medelij wil wekken of geld af probeert
af te troggelen.
Na enkele minuten kletsen kondigt de dakloze krant verkoper uitzichzelf
aan weer door te moeten. Hij zwaait, maakt een bijzonder complimenteerde
opmerking over mijn glimlach en wandelt weg. Later die dag moet
ik nog een paar keer aan de ontmoeting denken. Ik vind het echt
jammer dat ik geen krantje van hem heb kunnen kopen. De volgende
dag loop ik rond dezelfde tijd, dezelfde route naar het veld
in de hoop hem misschien weer te zien, zodat ik alsnog een krantje
van hem kan kopen. Ik kom hem echter niet tegen. Vorige week
was ik er weer en heb ik gekeken, maar weer niet. Jammer, maar
helaas dus. En hier zou het verhaal over de dakloze dan eindigen,
maar net las ik een mailtje wat me toch weer even aan de ontmoeting
deed denken:
She smiled at a sorrowful stranger.
The smile seemed to make him feel better.
He remembered past kindnesses of a friend
And wrote him a thank you letter.
The friend was so pleased with the thank you
That he left a large tip after lunch.
The waitress, surprised by the size of the tip,
Bet the whole thing on a hunch.
The next day she picked up her winnings,
And gave part to a man on the street.
The man on the street was grateful;
For two days he'd had nothing to eat.
After he finished his dinner,
He left for his small dingy room.
He didn't know at that moment
that he might be facing his doom.
On the way he picked up a shivering puppy
And took him home to get warm.
The puppy was very grateful
To be in, out of the storm.
That night the house caught on fire.
The puppy barked the alarm.
He barked till he woke the whole household
And saved everybody from harm.
One of the boys that he rescued
Grew up to be President.
All this because of a simple smile
That hadn't cost a cent.
Na het lezen van de tekst zit ik met het muziekje van de TV-serie
The Twillight Zone en een grijnsende Bush
in mijn hoofd. Irritant, dus aan andere dingen denken. Ik sluit
de computer af en ga een rondje met Diesel uit. Op de hoek van
de straat struikelt een joggende man met een capuchon, bijna
over Diesel heen. "Sorry" blaast hij stug. "Geeft
nix." zeg ik, en voordat ik het weet floept er weer zomaar
een simpele glimlach de wereld in. Hopelijk komt ie goed terecht.
De wereld bestaat niet uit dingen of materie, maar uit
verhalen die wij denken waar te nemen.
Albert Einstein
