Borstenstress - 05/10/2006
Ieder
jaar worden er over de hele wereld een aantal markante plaatsen
en gebouwen in het roze (Pink) uitgelicht. Deze speciale verlichting
is een actie van het
Global Landmarks Illumination Initiative;
een initiatief van
Estée Lauder Companies en
de
Stichting Pink Ribbon om aandacht te vragen voor
Borstkanker. In Nederland is dit jaar gekozen om op 2 oktober
(begin van de borstkankermaand) het "nieuwe hart"
van Amsterdam aan het IJ in het roze te laten stralen, en ik
ben uitgenodigd om de start van deze illuminatie live mee te
maken. Er zal tijdens de “feestelijke” happening
ook een bijzondere fototentoonstelling over vrouwen met borstkanker
zijn en een benefietveiling plaatsvinden. Voor de gelegenheid
wil ik me graag "gepast" kleden, alleen hangt er sinds
mijn pubertijd niet veel roze meer in mijn kast. Ik vind het
echter niet gepast voor op deze avond iets nieuws te kopen.
Het geld voor een outfit kan beter besteed worden in de strijd
tegen borstkanker is mijn beredenering. Daarom kies ik voor
een bruin gebloemd jurkje met een laag decolleté (de
borsten staan tenslotte centraal) en waarvan de knopjes van
de bloemetjes nadrukkelijk fuchsia zijn. Voor om mijn hals maak
ik met een Pink Ribbon speldje een ketting , waarbij het symbolische
roze lintje sierlijk tussen mijn borsten bungelt.
Om
iets voor 19.00 uur zal ik door mijn broer worden opgehaald.
Vlak voor zijn komst voel ik echter iets vervelend in mijn zij
prikken. Het blijkt het labeltje van het wasvoorschrift te zijn
en ik besluit het er toch nog even uit te knippen. Snel trek
ik het jurkje uit , verwijder zorgvuldig het label en wil het
jurkje dan vlot weer aandoen. Alleen, terwijl ik het over mijn
hoofd gooi blijf ik met mijn Pink Ribbon ketting ergens binnen
aan de stof vast hangen. Voorzichtig probeer ik mezelf los te
wurmen, maar het gaat me alles behalve goed af. Ik lijk alles
alleen maar vaster te draaien. Als de deurbel gaat raak ik ik
lichtelijk in paniek. Onhandig strompel ik naar de intercom
en roep tegen mijn broer dat ik eraan kom. Dan schiet het hangertje
plots los en rollen de kralen van de ketting over de vloer.
Zonde, maar ik ben allang blij dat ik weer "vrij"
ben. De opluchting is echter van korte duur, want wanneer ik
de boel fatsoeneer blijkt mijn boezem ineens niet meer onder
de stof van de jurk te willen vallen ! Ik heb bij het worstelen
blijkbaar een naadje stukgetrokken waardoor de jurk nu wel heel
laag uitgesneden valt. Zo kan ik me dus niet vertonen. Als een
dolle probeer ik een instant oplossing te bedenken. Sjaal ?
Jasje? Broche? Broche ! Ik raap het Pink Ribbon speldje op en
begin het gehaast door de voorkant van de jurk te steken. Mijn
broer belt (nu geïrriteerd ) weer aan. Het pinnetje zit
nog niet ideaal, maar het houdt de boel wel op z´n plek
zodat ik in ieder geval de deur uit kan. Weliswaar met in mijn
achterhoofd de onaangename gedachte dat het fijne speldje makkelijk
los kan schieten en ik
en plein publique niet met de
billen, maar met de borsten bloot ga.
Vanaf
aankomst (en zeker bij het persmoment) houd ik mijn voorgevel
dan ook wat gestresst in de gaten. Vlak voor de veiling begint
glip ik nog even het toilet in en check voor de spiegel of alles
nog stevig zit. Dat blijkt tot mijn schrik niet het geval te
zijn. De achterkant van het pinnetje is gaan verbuigen en "de
constructie" kan ieder moment bezwijken. `Wat een gedoe'
flap ik er hardop uit. Er komt een jonge vrouw naast me staan,
die vraagt of ze me kan helpen. Wat beschaamd mompel ik dat
mijn jurk ieder moment open dreigt te vallen. Vervolgens haalt
de vrouw uit haar tas een veiligheidsspeld en haalt ze haar
eigen Pink Ribbon speldje van haar revers. `Mag ik`vraagt ze.
Ik knik wat verbaasd van ja, waarop de vrouw ongegeneerd met
de stof en de speldjes tussen mijn borsten begint te friemelen.
Een tel later heeft ze mijn jurk stevig en op charmante wijze
vastgezet. Ik bedank haar vriendelijk. `Maar blijf ze ondanks
het speldje toch nog maar goed in de gaten houden' zegt ze voordat
ze wegloopt. Ik begrijp dat ze daar zelfonderzoek mee bedoelt.
Aan
het eind van de avond zie ik de jonge vrouw uit het toilet weer.
Ik zie haar nu alleen niet in het echt, maar op een van de foto's
van de expositie terug. Het is op de foto duidelijk te zien
dat één van haar borsten is afgezet. De tranen
schieten in mijn ogen en weer galmt het door mijn hoofd: één
op de negen vrouwen in Nederland krijgt ooit borstkanker. Voor
mij niet zomaar wat getallen, de cijfers hebben bekende gezichten.
De gezichten van mijn vriendin Martine, de moeder van een collega,
de vrouw van een kennis, mijn oude buurmeisje, een vreemde vrouw
die me helpt mijn jurk bij elkaar te houden..... En, misschien
ben ik ooit ook wel één van de negen. Een angstige
doch realistische gedachte, maar ik ben niet van plan om hierdoor
met constante borstenstress te leven. Wel blijf ik me bewust
van de riscio´s en wil ik strijden om de algemene bewustwording
te vergroten, voor minder kans op borstkanker, voor meer kans
op genezing en voor de betere kwaliteit van leven na borstkanker.
De volgende dag ga ik naar de kleermaker om het jurkje te laten
vermaken en laat ik het Pink Ribbon speldje er op pikante hoogte,
prominent op vast naaien.
Geen stress meer over de borsten, wel de juiste aandacht.
Bewustmaking is belangrijk omdat ontdekking en behandeling in
een vroeg stadium je genezingskansen vergroot. Daarom is van
belang dat je regelmatig zelf je borsten onderzoekt. Lees op
de Pink Ribbon site hoe je zelfonderzoeuitvoert. En ga naar
je huisarts als je je afvraagt of je borstkanker hebt.
