Uitgelicht: De weduwnaar - 19/07/06

'De weduwnaar' van Kluun lees ik, net als zijn eerste roman `Er komt een vrouw bij de dokter`, in een snelle ruk uit.
Wederom word ik gemakkelijk meegevoerd door de herkenbaarheid van het verhaal en word ik geraakt door de schijnbaar simpele eerlijkheid waarmee Kluun zijn ervaringen heeft verwerkt en opgeschreven. 'De Weduwnaar'is weliswaar minder autobiografisch dan zijn succesvolle debuut, aan de naakte waarheid wordt in het vervolg toch ook niet ondergedaan.
`De Weduwnaar´ gaat in meerdere opzichten verder waar `Er komt een vrouw bij de dokter´ stopte. Carmen is dood, Stijn moet verder.
In plaats van te rouwen is Stijn alleen aan het fladderen geslagen, zoals de kloothommel van weleer. Al vrij rap na de dood van Carmen duikt hij weer volop IN het uitgaansleven en OP de vrouwen. Hij gaat aan de coke, liegt en bedriegt, neukt er in de clubscene van Amsterdam als een dolle op los, feest op Ibiza, raakt vrienden kwijt op Ameland, breekt harten in Thailand en vertrekt uiteindelijk met zijn dochtertje Luna naar 'Amaizin Oztralia'. Ik lees hoe Stijn naar plekken gaat waar Carmen, voor ze hem leerde kennen, is geweest. Cairns, Port Douglas, Brisbane. Plekken waar ik zelf ook ben geweest, omschreven zoals in mijn eigen beleving. Het is alsof ik glimlachend achter bij Stijn en Luna in de Camper zit. Herinneringen en emoties worden als met een vergrootglas versterkt en de Kleenex moeten er hier en daar dus wel weer eventjes aan te pas komen. Na 264 bladzijden en een beetje blijven Stijn en Luna nog even in Australië, maar voor mij als lezer is de reis voorbij. Ik sla het boek dicht, ik ben weer geland in mijn eigen realiteit.
De toekomst is weer begonnen.

Column: Er komt een vrouw bij de dokter
Website Kluun: www.kluun.nl

terug