Ik was elf en ging van een strenge, katholieke meisjesschool in België naar een vrije Jena Plan school in Nederland. Iedere laatste vrijdag van de maand werd er op deze school een uitvoering gepresenteerd en op het moment dat ik daar nieuw aankwam, was net mijn groep aan de beurt. Er werd - heel hip - een optreden van de band Doe Maar nagespeeld. Ik had eerder nog nooit van Doe Maar gehoord, maar maakte nu rap kennis met het Hollandse fenomeen.


In een mum van tijd ging ik van mijn keurig blauw/witte internaat uniform, naar een spijkerjasje vol met kleurige Doe Maar Buttons en bijbehorende zweetbandjes. Zong ik in de plaats van 'Ave Maria' luidkeels `De Bom`en kocht ik iedere week van mijn zakgeld trouw de Popfoto, Hitkrant of Muziekexpress voor info over mijn Idolen Henny, Ernst Janz, Jan en Jan. Mijn slaapkamer hing ook vol met allerlei spul van ze. Alles wat van ze uit was of kwam moest ik hebben. Net als alle andere fans was ik dus ook kapot toen Doe Maar er mee stopte. Maar, gelukkig had ik in de popbladen, in de hitlijsten -die ik van voor naar achter kende - en bij Countdown, inmiddels genoeg andere (jongens) bandjes ontdekt om de pijn mee te verzachten: Spandau Ballet, Duran Duran, Wham. Amerikaanse Artiesten zoals Bon Jovi, Madonna, Michael Jackson en Prince werden ook tot de favorieten gerekend.


Met de komst van de non-stop clipzenders The Music Box, SkyChannel en het super coole MTV ging er weer een nieuwe wereld open. De televisie stond nu - tot grote ergernis van mijn vader- continue schreeuwend op een van deze kanalen afgestemd. De radio had ik alleen bij het huiswerk maken aan. Op zaterdag had ik een bijbaantje en met het karige loontje loon kocht ik nu in plaats van LP´s, CD´s. Van U2, Marillion en de Simple Minds of van bandjes als Talk Talk, The Stone Roses en The Charlatans. Maar ook de ouwe rotten zoals The Doors, Janis Joplin, Frank Zappa en Jimi Hendrix vonden in deze periode hun weg naar mijn kamertje. Met het uitgaan, werd mijn interesse in de elektronische `New Beat' en de `Acid House' aangewakkerd.


Een droom werd werkelijkheid toen ik op mijn twintigste een presentatieklus kreeg bij MTV en later vast bij The Music Factory werd aangenomen. Met muziek bezig zijn en er nog voor betaald krijgen ook! In mijn TMF tijd waren het met name de Top 40 hits en de Euro Trash die me om de oren vlogen. Ik had het super naar mijn zin als VJ maar, werd soms ook een beetje gek van de muk die ik moest aankondigen en een onvoldaan gevoel begon zich meester te maken. Gelukkig mocht ik op dat ogenblik het alternatieve programma @lter8 overnemen en in relatieve vrijheid verder gaan ontwikkelen. Een verademing die voor een zaligmakende balans in mijn werk zorgde.


Toen kwam als donderslag bij heldere hemel het telefoontje van Radio3. Niet lang daarvoor was ik te gast geweest bij muziekfreak Rob Stenders en had twee uur lang zijn middagprogramma meegepresenteerd. Dat was een uitermate leuke en positieve ervaring geweest, maar ik had werkelijk geen benul dat ik daarna als DJ zou worden gepolst. Tenslotte was ik in de ogen van de doorgewinterde DJ toch slechts een commercieel TMF huppelkutje zonder verstand van muziek? En, ik had toch ook helemaal geen ambitie om Disc Jockey te worden? Maar toch werd ik dus op een regenachtige voorjaarsdag gebeld met de vraag of ik voor de NPS een radio programma op de zender wilde gaan maken; een cross-over show op doordeweekse avonden, waarbij een mix van pop en alternatieve muziek centraal stond.


Er zijn talloze slapeloze nachten, vele enerverende gesprekken en best wat angstzweet aan te pas gekomen, voordat ik na zorgvuldig wikken en wegen uiteindelijk besloot om het vertrouwdeTMF nest te verlaten en de nieuwe uitdaging bij de radio aan te gaan. “Voor een jaartje ervaring en voor de muziek, dan ga ik weer TV doen” zo had ik bedacht. Maar uiteindelijk werden het bijna vijf geweldige jaren op 3FM. Ik verloor mijn hart aan het radiomaken. Vooral het uitzenden tussen 20.00-22.00 was overweldigend, leuk en spannend. Tot mijn grote spijt zou het einde van mijn carrière bij 3 - door allerlei vervelende, opeenhopende omstandigheden- een stuk minder leuk verlopen. Uiteindelijk kreeg ik ruzie met het mannetje van de radio en vertrok er met een hoop bombarie.

Tot begin dit jaar presenteerde ik op KINKFM de `Moordlijst`en nu zit ik dus voor een kop koffie en een doos Celebrations, een uurtje in de week op KXradio. Geen moeilijk verantwoordelijk gedoe, gewoon voor de lol bezig zijn met fijne muziekjes opzoeken en voor een gevarieerd playlist-je met wat vermaak zorgen.

For the Love of Music. Niks meer niks minder. Fijn!