Vengeance - Back in The Ring

`Ow jee`denk ik wanneer ik de promo cd van Vengeance `Back in The Ring` ter recensie opgestuurd krijg. "Gouwe Ouwe" NL Hardrock, niet bepaald my cup of tea. Mijn hikkende hardrock hart stopte ergens met kloppen nadat Jon Bon Jovi zijn weelderige haardoos kortwiekte, Stephanie Seymour van Axl Rose afging en heel Aerosmith van de drugs af was. Dus wie ben ik in dit oordeel? Op de voorkant van het kartonnen hoesje is een gouden bokshandschoen afgebeeld, met daarop prominent het logo van de band en de titel van het album. `Ow Nee' kerm ik wanneer ik het exemplaar omdraai. Met grote ogen bekijk ik op de achterzijde drie langharige mannen in witte badjassen, met werkelijk wezenloze uitdrukkingen op hun gezicht, die een vierde ruigharige en zwetende vent met bokshandschoenen dragen. Deze nummer vier heeft enkel een zwart, spandex broekje aan en hangt op dusdanige wijze tussen zijn companen in dat je recht in zijn rood gemarkeerde kruis staart. De boodschap van het beeld? Het was een zwaar gevecht, we werden hevig getroffen, maar we hebben overwonnen? Vengeance is terug? Weifelend schuif in de CD in de speler. De volgende vier minuten wordt de bedoelde statement van elke twijfel verworpen. ‘Vengeance is back in the Ring, back in the swing` dreunt er veelvuldig. In mijn oren gaan ze er wel lekker tegenaan. Meebangen gaat ritmisch gemakkelijk. Halverwege de cd is de wederopstanding van Vengeance voor mij echter wel een feit. Maar of dit ook het geval is voor hen met verwachtingen van vernieuwde Vengence, durf ik echt niet te zeggen.

Terug